سرمايه شل، سال 2007‌ در فاز 13 پارس‌جنوبي

به گفته مديرعامل شركت نفت و گاز پارس، شركت نفتي شل تصميم‌گيري نهايي براي سرمايه‌گذاري درفاز 13 پارس جنوبي را به سال 2007 ميلادي موكول كرد.

‌اكبرتركان در گفت‌وگو با خبرگزاري فارس، اظهار داشت: FID (تصميم‌گيري نهايي براي سرمايه‌گذاري) فاز 13 پارس جنوبي كه مربوط به شركت شل است، سال 2007 ارائه خواهد شد.

وي افزود: زمان ارائه FID فاز 11 پارس جنوبي نيز پايان سال‌جاري ميلادي اعلام شده است.

مديرعامل شركت نفت و گاز پارس در ادامه گفت: براساس صحبت‌هاي مدير عامل شركت شل، تصميم‌گيري نهايي اين شركت براي سرمايه‌گذاري در فاز 13 پارس جنوبي، در سال 2006 نخواهد بود و به سال 2007 موكول شده است.  تركان تصريح كرد: اما بحث MDP اين شركت براي توسعه فاز 13، در شركت ملي نفت حل شده و پذيرفته شده است.

وي افزود: شل طبق برنامه‌ريزي خود در سال 2007 به FID خواهد رسيد.

تركان در خصوص توسعه فاز 13 نيز گفت: گفت‌وگو‌هاي مربوط به فاز 13 نيز با شركت شل در حال انجام است و مانعي براي اجراي آن وجود ندارد. اين قرارداد با شركت شل به امضا خواهد رسيد.

مديرعامل شركت نفت و گاز پارس در خصوص انعقاد قرارداد توسعه فاز 11 با توتال نيز يادآور شد: مقدمات امضاي قراردادتوسعه فاز 11 پارس جنوبي با شركت توتال فرانسه در حال انجام است و هم‌اكنون شركت توتال و شركت ملي نفت درحال انجام اقدامات نهايي براي امضاي قرارداد هستند.  

فروش بيش از 12‌ميليون بشكه نفت خام سنگين از ميدان‌هاي سروش و نوروز

اين در حالي است كه خبرگزاري‌‌ها اعلام كردند، از آغاز آذر ماه سال گذشته تا کنون ۱۲‌ميليون و ۳۰۰‌هزار بشکه نفت خام سنگين ميدان‌هاي سروش و نوروز به فروش رسيده و ۲ميليون و ۲۰۰‌هزار بشکه نيز براي تبديل به نفت سبک به پالايشگاه بندرعباس انتقال يافته است.

رييس برنامه ريزي و هماهنگي صادرات مواد نفتي شرکت نفت فلات قاره ايران، با اعلام اين مطلب به شانا افزود: با برنامه‌ريزي‌هاي انجام شده در واحدهاي مختلف اين شرکت، در حال حاضر ميزان صادرات نفت ميدان‌هاي سروش و نوروز به ميزان چشمگيري افزايش يافته است، به گونه‌اي که 4ميليون و 600‌هزار بشکه از نفت اين دو ميدان براي تحويل در ماه اوت (شهريور) به فروش رسيده که 2‌ميليون و 400‌هزار بشکه آن به ميدان نوروز و 2‌ميليون و 200‌هزار بشکه از آن به ميدان نفتي سروش تعلق داشته است.

محمود بهاروند همچنين از انتقال 2ميليون و 200‌هزار بشکه نفت سنگين اين دو ميدان به پالايشگاه بندرعباس خبر داد و گفت: اين ميزان نفت به تدريج و در مراحل مختلف به وسيله سه فروند کشتي ايران تبريز، ايران آستارا و ايران آبادان به پالايشگاه بندرعباس انتقال يافته است تا با ميعانات گازي ميدان گازي پارس جنوبي و نفت سنگين خارک مخلوط شود و به عنوان خوراک در اين پالايشگاه مورد استفاده قرار گيرد.

وي توليد کنوني ميدان‌هاي سروش و نوروز را به ترتيب 85 و 65‌هزار بشکه در روز عنوان کرد و افزود: توليد اين دو ميدان در حال حاضر به سبب برخي مشکلات عملياتي در حدود 150‌هزار بشکه در روز است که پيش‌بيني مي‌شود با رفع اين موانع در يکي دو ماه آينده، توليد اين دو ميدان روزانه به 190‌هزار بشکه برسد که 100‌هزار بشکه آن به ميدان سروش و 90‌هزار بشکه آن به ميدان نوروز تعلق خواهد داشت.  به گفته بهاروند در حال حاضر تنها 3ميليون بشکه از نفت خام ميدان‌هاي سروش و نوروز بنا بر احتياط و براي مواقع ضروري ذخيره‌سازي شده است که از اين ميزان 300‌هزار بشکه به ميدان سروش و 2‌ميليون و 700‌هزار بشکه به ميدان نفتي نوروز تعلق دارد.  طرح توسعه ميدان‌هاي سروش و نوروز با هدف توليد روزانه190‌هزار بشکه نفت خام در يک دوره 45 ماهه از اين ميدان‌ها اجرا شده است که از اين ميزان، افزون بر 100‌هزار بشکه در ميدان سروش و 90‌هزار بشکه از ميدان نوروز برداشت مي‌شود.

ميدان نفتي سروش با نزديک به 10ميليارد بشكه ذخيره نفت درجا و به وسعت تقريبي 260 كيلومتر مربع در فاصله 82 كيلومتري‌جنوب غربي جزيره خارگ و ميدان نفتي نوروز با وسعت 300 كيلومتر مربع و با بيش از 2‌ميليارد بشكه نفت درجا در 93كيلومتري شمال غربي جزيره خارگ واقع شده است.

ابراز عقيده سفير ايران در هند در ارتباط با خط لوله صلح

تغيير ژئوپلتيك منطقه به نفع شرق

زرگر یعقوبی: تضاد با منافع راهبردی قدرت‌های فرامنطقه‌ای‌، نگرش غلط به دیپلماسی و اظهارات نسنجیده مهم‌ترین موانع پروژه هستند

اين هفته قائم‌مقامان وزرای‌نفت ایران‌، پاکستان و هند در دهلی‌نو گرد هم می‌آیند تا در خصوص تعرفه و مسائل فنی و اقتصادی این پروژه بزرگ رایزنی کنند. پیش از این نیز جلسات متعددی برگزار شده، اما به خاطر وجود موانعی که عمدتا در راستای راهبرد ملی این سه کشور نیست‌، در رسیدن به نتیجه نهایی ناکام مانده است. سیاوش زرگر یعقوبی، سفیر جمهوری اسلامی ایران در دهلی نو که نقشی موثر در فرآيند مذاکرات تاکنون داشته در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر به ابعاد مهمی از موانع اجرایی شدن این طرح اشاره می‌کند.

در ابتدا ممکن است آخرین وضعیت مذاکرات خط لوله گاز ایران به پاکستان و هند را توضیح بدهید ؟

این پروژه که حدود یازده سال از طرح ایده اولیه آن می‌گذرد، در دو سال گذشته پیشرفت‌های بسیار خوبی داشت. بین سه کشور تبادل‌نظرهای سیاسی صورت گرفته و ما مراحل اصلی مباحثه‌های فنی را پشت سرگذاشته‌ایم که شامل شش دور مذاکرات با هند و دو دور مذاکرات با پاکستانی‌ها است. هند و پاکستان نیز بین خود راجع به خط لوله تبادل‌نظر جداگانه انجام داده‌اند. گفت‌وگوهای خوبی نیز در شانگهای بین آقای احمدی‌نژاد با مقامات هند و پاکستان و روسیه انجام شد و حتی ‌رييس‌جمهور روسیه برای شرکت در این پروژه ابراز علاقه‌مندی کرده بود. هم‌اکنون قرار است در روزهای 12 و 13‌مرداد سومین جلسه سه‌جانبه در سطح قائم‌مقامان وزرای نفت در دهلی نو برگزار گردد که در مرحله بعد از آن هم اجلاس تهران را خواهیم داشت.

این خط لوله به نام «خط لوله صلح» معروف شده است. علاوه بر تاثیر آن در اوضاع سیاسی بین هند و پاکستان، چه تاثیرات دیگری بر منطقه خواهد داشت؟

البته این نوع نامگذاری‌ها بی‌موقع و بدون توجه به واقعیت‌های منطقه صورت گرفته. اما آنچه مهم است این است که این خط لوله درصورت اجرایی شدن، ژئوپلتیک منطقه را به سمت شرق تغییر خواهد داد و امکان اتصال منابع گاز ایران نه تنها به هند بلکه به چین را نیز مهیا خواهد کرد. چین و هند کشورهایی هستند که در آینده نه چندان دور جزو سه قدرت بزرگ جهان خواهند شد. با اجرای این خط لوله، از یکسو امنیت انرژی این کشورها از طریق دسترسی به منابع وسیع گاز ایران تامین خواهد شد و از جانب دیگر، ایران نیز خواهد توانست بازارهایی غیر‌غربی را برای آینده خود تامین کند و همچنین ضریب امنیتی منطقه را نیز افزایش دهد. صرف‌نظر از ملاحظات امنیتی و سیاسی، خط لوله و  LNG ما می‌تواند در میان‌مدت، طی قریب به 5 سال، سالانه 12‌ميليارد دلار عایدات نصیب کشور و همچنین کمک شایانی به توسعه اقتصادی شرکای هندی، پاکستانی و چینی ما  بکند. پیش‌بینی شده است که این خط لوله فقط حدود یک‌ميليون شغل به طور مستقیم یا غیر‌مستقیم در سه کشور ایجاد خواهد کرد.

ظاهرا هندی‌ها نسبت به امنیت این خط لوله نگرانی‌هایی دارند.

این تنها خط لوله در جهان نیست. خطوط دیگر لوله نیز وجود دارد که برخی از آنها حتی از مناطق خطرناکتری هم می‌گذرند. ولی مکانیزم‌هایی برای تضمین امنیت تامین گاز وجود دارد که نگرانی‌ها را برطرف می‌کند.

مشکلات اصلی موجود بر سر راه پروژه خط لوله چیست؟

این طبیعی است که پروژه‌های راهبردی و کلان متناسب با اندازه خود، با چالش‌های مختلفی مواجه هستند. این پروژه نیز با برخی مشکلات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری مواجه است. در حوزه داخلی در هر سه کشور افراد یا گروه‌هایی هستند که به دلایل تاریخی، سیاسی یا حتی ملی، با این‌گونه طرح‌ها مخالف هستند. حتی برخی از گروه‌های تروریستی از این‌گونه پروژه‌ها که باعث نزدیکی سه کشور خواهد شد، به شدت هراس دارند. گرچه در حوزه ملی مسوولان سه کشور خصوصا رهبر معظم انقلاب و ریاست محترم جمهوری در ایران به این طرح نظر مثبت دارند، ولی شاید در دستگاه‌های مختلف اجرایی به تناسب این دیدگاه مثبت تلاش نمی‌شود.  

حوزه دوم چالش‌ها، برخی از کشورهای فرا‌منطقه‌ای هستند که رقیب ایران چه در زمینه سیاسی یا اقتصادی هستند و در صورت تحقق این خط لوله، نه تنها اهمیت ژئوپلتیک آنها کم می‌شود، بلکه بازارهایی را که سالیان دراز در غیبت ایران توانسته‌اند در انحصار خود داشته باشند (‌در حالی که بازارهای طبیعی ایران بوده‌اند)، بخشی از آنها به دامن ایران باز خواهد گشت. بنابراین در خفا با اعمال فشار و یا دادن مشوق‌ها باعث می‌شوند برخی گروه‌هایی که اشاره شد در مخالفت با این پروژه‌ها مستحکم‌تر شوند. این واقعیت از برخی از مقالات نشریات وابسته به آنها به خوبی نمایان است.

حوزه بعدی چالش، موضوع هسته‌ای ایران است. حتی اگر این موضوع هم به صورت مسالمت‌آمیز حل شود، مخالفت‌های برخی کشورهای غربی با توسعه ایران و محوریت همگرایی در منطقه به قوت خود باقی خواهد ماند. این کشورها به دنبال راه‌اندازی مسابقه تسلیحاتی در منطقه هستند و تاحدود زیادی نیز موفق شده‌اند. پروژه‌هایی مثل خط لوله نه تنها تنش بین کشورهایی که همه متعلق به یک حوزه تمدنی هستند را تقلیل می‌دهد، بلکه بزرگ‌ترین قدم در راه اعتمادسازی نیز خواهند بود.

دسته بعدی مشکلات این است که به‌رغم آنکه آقای دکتر احمدی‌نژاد سیاست دولت در قبال خط لوله را قاطعانه و روشن اعلام  و حتی با سران دو کشور دیگر صحبت کرده‌اند، ولی متاسفانه هنوز سیستم اجرایی ما و دو کشور دیگر نتوانسته‌اند به تناسب این خواست سه کشور حرکت بکنند. در داخل کشور آنهم از زبان مقامات اجرایی اظهاراتی بیان می‌شود که بیشتر نگاه داخلی دارد و نه تنها کمکی به تسهیل این نوع پروژه‌های راهبردی نمی‌کند، بلکه باعث افزودن ابهامات بیشتر می‌شود.

نکاتی در برخی از این مصاحبه‌ها مطرح می‌شود که جای آن در پشت میز مذاکره است نه در رسانه‌ها و افکار عمومی‌. علنی کردن اختلافات به نفع رقبای خارجی، دشمنان و برخی از کشورهای غربی خواهد بود و این بدان مفهوم است که با هزینه خودمان به کسانی کمک می‌کنیم که به صورت راهبردی با این نوع همکاری‌ها مخالفند. درحالی که حساسیتی که ما در خصوص کشورهای در حال توسعه و همسایه خودمان نشان می‌دهیم، متناسب با اهداف راهبردی نظام نیست. بنابراین برآیند این گفته‌ها به نفع کسانی خواهد بود که ده‌ها سال است طرف‌های تجاری نفت و گاز ما هستند. اعتقاد من این است که با توجه به تصمیم نظام باید به کار با این کشورها نیز اولویت داده شود و به مسائلی که معمولا در هر پروژه کلانی با آن مواجه هستیم، به صورت مثبت و سازنده نگاه کرد.

اگر به پروژه‌هایی که در این حوزه انجام شده نگاهی بیاندازیم، به عنوان مثال خط لوله باکوجیحان یا مثل صادرات قطر از منابع مشترک پارس‌جنوبی، می‌بینیم که با پیگیری دیپلماسی آرام و بدون سر و صدا، در حال بازاریابی و صدور بخش زیادی از انرژی که به ما هم تعلق دارد، هستند. آنها به جای طرح نکات منفی که وجود آنها در این‌گونه پروژه‌ها طبیعی است، تمرکز خودشان را روی اجرایی کردن آن قرار دادند و پیروز شدند.

خبر

انتشار آگهي مناقصه فاز ۱۴ پارس جنوبي با تغيير عنوان

آگهي مناقصه پروژه فاز ۱۴ طرح توسعه ميدان گازي پارس جنوبي با تغيير عنوان به پروژه فازهاي ۲۳ و ۲۴‌اين ميدان در روزنامه‌هاي کثير‌الانتشار منتشر شد.

عبدالمحمد دل پريش، مدير برنامه‌ريزي شركت ملي نفت‌ايران، در گفت‌وگو با شانا با بيان‌اين که تغيير عنوان فاز ۱۴‌اين ميدان به دو فاز ۲۳ و ۲۴ با تصميم هيات‌مديره شرکت ملي نفت‌ايران انجام شده است، گفت: تصميم‌هاي نهايي براي توسعه‌اين فازها گرفته شده است كه به زودي ابلاغ خواهد شد و شركت نفت و گاز پارس موظف مي‌شود، فعاليت‌ها را براي توسعه‌اين فازها آغاز کند.

براساس آگهي مناقصه فازهاي ۲۳ و ۲۴ طرح توسعه ميدان گازي پارس جنوبي، هدف‌هاي اصلي اجراي‌اين پروژه در سايت يک عسلويه در منطقه ويژه اقتصادي پارس عبارتند از: تامين ۴۰‌ميليون متر مکعب گاز طبيعي فرآورش شده براي شبکه مصرف داخلي، بازيافت گاز طبيعي اتان به ميزان ۷۵۰‌هزار تن در سال، بازيافت اوليه «ال.پي.جي» با دست کم۸۰۰‌هزار تن در سال براي صادرات و بازيافت روزانه ۳۶۰ تن سولفور براي صادرات.

ساخت و نصب ۳ سکوي سرچاهي تشکيل شده از جدا کننده آب، امکانات آزمايش چاه، مجموعه واحد‌هاي مورد نياز بهره‌برداري همچنين ساخت و نصب پل‌ها و سکوهاي مشعل از جمله شرح کار پيمانکار براي اجراي فازهاي ۲۳ و ۲۴ طرح توسعه ميدان گازي پارس‌جنوبي به شمار مي‌رود.  حفاري ۲ حلقه چاه ارزيابي و ۳۲ حلقه چاه توسعه‌اي (چاه‌هاي ارزيابي به عنوان چاه‌هاي توسعه‌اي تکميل و مورد استفاده قرار مي‌گيرد)احداث ۲ خط لوله ۲۰‌اينچ هر کدام به طول ۱۰ کيلومتر ميان سکوها و قراردادن يک خط لوله دريايي با قطر ۳۶‌اينچ، به طول ۹۰ کيلومتر از ديگر وظايف پيمانکار در اجراي‌اين پروژه است.

قرارداد پروژه فازهاي ۲۳ و ۲۴ طرح توسعه ميدان گازي پارس جنوبي از نوع بيع متقابل است و پيمانکار موظف شده تا معادل ۵۱‌درصد حداقل ارزش قرار داد، کار را به شرکت‌هاي پيمانکار و توليدکننده‌‌هاي‌ ايراني واگذار کند.

توانير: از به كارگيري لوازم برقي غيرضروري پرهيز كنيد

هواي اكثر مناطق كشور در هفته جاري گرم‌تر شده و به تبع آن استفاده از تجهيزات برقي سرمايشي افزايش مي‌يابد.

در اين راستا، شركت توانير، طي اطلاعيه‌اي اعلام كرد از آنجا كه گرم‌شدن هوا و استفاده بيشتر از تجهيزات سرمايشي افزايش مصرف برق را به دنبال خواهد داشت، لذا از مشتركان عزيز تقاضا مي‌شود به منظور تامين برق موردنياز در روز‌هاي گرم هفته جاري و برخورداري عموم مردم خصوصا ساكنان مناطق گرمسير كشور از انرژي برق، حتي‌الامكان از استفاده لوازم برقي غيرضرور خودداري كنند. در اين اطلاعيه ضمن قدرداني از مردم كه طي روز‌هاي گذشته با صرفه‌جويي در مصرف برق همراهي خوبي داشته‌اند، اظهار اميدواري شده است، اين همكاري همچنين تداوم يابد تا برق مشتركان در نقاط مختلف كشور بدون محدوديت تامين شود.

خبر

يحيوي: واردات بنزين قطعي است اما قيمت آن بايد بررسي شود

به احتمال زياد واردات بنزين به تصويب مي‌رسد اما تنها مشكل قيمت بنزين وارداتي خواهد بود.

سيدمحسن يحيوي عضو كميسيون انرژي مجلس، در گفت‌وگو با ايسنا، با اشاره به برداشت از حساب ذخيره ارزي براي واردات بنزين، گفت: در اين زمينه هنوز تصميم‌گيري قطعي نشده است و موضوع از سوي دولت و مجلس در حال بررسي است. ولي با توجه به اين‌كه تامين نياز مردم ضروري است بايد واردات بنزين صورت گيرد، ولي اين‌كه با چه قيمتي بنزين وارد كنيم محل بحث و بررسي است.

وي ادامه داد: مجلس در نهايت بايد بودجه‌اي را براي واردات تصويب كند، زيرا هيچ راه ديگري جز واردات بنزين در چنين شرايطي نداريم.  نماينده مردم بروجرد در مجلس، در ادامه در خصوص تشكيل سازماني همچون اوپك در بخش گاز، اظهار كرد: طبيعي است كه هماهنگي ميان كشورهاي داراي ذخاير گازي در بهره‌برداري از منابع گازي و براي كنترل عرضه و تقاضا از سياست‌هاي مثبت و اثرگذار است. اما هنوز چنين سازماني تشكيل نشده است. البته مجموعه‌اي به نام مجموعه بين‌المللي گاز وجود دارد ولي اين مجموعه مربوط به توليدكنندگاني كه بخواهند همانند اوپك و كشورهاي عضو آن تصميم‌گيري كنند، نيست.

يحيوي تصريح كرد: بي‌ترديد تشكيل سازمان‌هايي كه بتوانند توليد، بازار و قيمت‌ها را تنظيم كنند همواره نافع بوده است ولي در مورد گاز دشواري‌هايي وجود دارد، چون عرضه گاز مثل عرضه نفت نيست و درباره نفت توليدكنندگان و صادركنندگان آن نقش اساسي در عرضه به بازار دارد اما در خصوص گاز به دليل مشكلات انتقال چنين زمينه‌اي وجود ندارد.

نامشخص بودن وضعيت قرارداد كرسنت اين شركت را زيان‌ده كرده است

شرکت دانا گاز امارات که سهام‌دار عمده شرکت کرسنت طرف قرارداد ایران برای فروش گاز به امارات است، اعلام کرد: قرارداد خط لوله گاز ایران به امارات لغو نشده است.

به گزارش مهر به نقل از بلومبرگ، شرکت داناگاز با رد خبر لغو قرارداد یک میلیارد دلاری فروش گاز ایران به امارات اعلام کرد:‌ این پروژه همچنان در دست جریان است.

بر اساس این گزارش، در حالی که طبق مفاد قرارداد میان ایران با شرکت کرسنت قرار بود صادرات گاز ایران به امارات از نوامبر 2005 آغاز شود، اما شرکت داناگاز اعلام نمود که «مشکلات فنی» از سوی طرف ایرانی عامل تاخیر اجرای این پروژه بوده است.

این در حالی است که روز گذشته شرکت داناگاز اعلام کرده بود که به علت نامشخص بودن وضعیت قرارداد موسوم به کرسنت، این شرکت با زیان عمده روبه‌رو شده است. در همین حال، روز گذشته یکی از اعضای کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی از عدم لغو قرارداد کرسنت خبر داد اما اعلام کرد که اصلاح این قرارداد، بسیار محتمل است. قرارداد فروش گاز ایران به امارات که میان وزارت نفت کشورمان و شرکت کرسنت منعقد شد، به علت قیمت پایین گاز صادراتی، متوقف شده است.

اين در حالي است كه چندي پيش هياتي از مردان نفتي و مجلسي ايران براي اصلاح در اين قرارداد به امارات سفر كردند كه در پي اين سفر، توافقي در خصوص اصلاح قيمت قرارداد حاصل شده است.

توسعه ميدان‌هاي غرب كشور با 900ميليارد تومان

با امضاي قرارداد 9‌هزار ميليارد ريالي با يكي از شركت‌هاي داخلي، ميدان‌هاي نفتي غرب كشور توسعه مي‌يابند.

مديرعامل شركت نفت مناطق مركزي ايران در گفت‌وگو با ايسنا، منطقه ايلام همچنين با اشاره به ظرفيت توليد در ميدان‌هاي نفتي غرب كشور اظهار كرد: با امضاي قرارداد 9‌هزار ميليارد ريالي با يكي از شركت‌هاي داخلي، ميدان‌هاي نفتي دهلران، نفت شهر، سركان، مالكو، خشت، سعادت آباد، صربستان و پايداري غرب در غرب كشور توسعه مي‌يابند. ضيغمي‌، بهره‌برداري از چاه‌هاي نفتي با مقدار نمك و اسيد بالا و توليد نفت شيرين را از مزاياي ساخت واحدهاي نمك زدايي در ميدان‌هاي نفتي اعلام كرد و گفت: واحد نمك‌زدايي ميدان نفتي نفت‌شهر استان كرمانشاه با فرآوري روزانه 10‌هزار بشكه در چهار ماه آينده به بهره‌برداري مي‌رسد. وي، درباره واحد نمك‌زدايي ميدان نفتي چشمه خوش موسيان شهرستان دهلران نيز به خبرنگار انرژي ايسنا گفت: با راه‌اندازي اين واحد توليد روزانه نفت در ميدان نفتي چشمه خوش از 30‌هزار به 75‌هزار بشكه نفت افزايش مي‌يابد.

وي گفت: براي بهره‌برداري از اين واحد با فرآوري و جداسازي روزانه 45‌هزار بشكه نفت در اين منطقه بيش از 80‌ميليون ريال اعتبار ريالي و شش‌ميليون و 800‌هزار دلار اعتبار ارزي هزينه شد.

ضيغمي‌، توسعه ميدان نفتي را شامل ايجاد نمك زدايي و صيانت مخازن نفتي با تزريق گاز عنوان كرد و گفت: با توسعه اين ميدان‌ها توليد نفت در ميدان‌هاي نفتي از 123‌هزار به 150‌هزار بشكه در روز افزايش مي‌يابد. وي در ادامه به ديگر برنامه‌هاي شركت نفت مناطق مركزي ايران در ميدان‌هاي گاز و نفت غرب كشور اشاره كرد و گفت: مرحله اول ميدان گازي تنگه بيجار در استان ايلام با ظرفيت توليد روزانه هفت‌ميليون مترمكعب گاز تا چهار ماه آينده به بهره‌برداري مي‌رسد.

همايش سراسري مجاري عرضه سوخت برگزار شد

اولين همايش سراسري مجاري عرضه سوخت و قاچاق فرآورده‌هاي نفتي برگزار شد. به گزارش خبرنگار «دنياي اقتصاد»، اين همايش با حضور محمدرضا نعمت‌زاده، مديرعامل شركت ملي پالايش و پخش فرآورده‌هاي نفتي، ضياء كاشاني، مديرعامل شركت پخش فرآورده‌هاي نفتي، رييس سنديكاي جايگاه‌داران و بسياري از جايگاه‌داران عرضه سوخت برگزار شد. اين همايش شرايطي را براي بسياري از جايگاه‌داران ايجاد كرد تا بتوانند صحبت‌ها و مشكلات خود را به‌طور مستقيم با مسوولان امر در ميان بگذارند.