|
تعداد مشاهده : 581 بار
کد خبر :
DEN-
122369
تاريخ
چاپ :
چهارشنبه 27 شهريور 1387
|
بومی گزینی و خدمت
علی دادپی
در دفاع از طرح بومي گزینی گفتهاند: «بومی گزینی یک بحث احساسی نیست، ...
... زیرا کشور به متخصص نیاز دارد و هدف ما این است که یک پزشک در استان خود تحصیل کند تا بتواند در استان خود خدمترسانی کند.» نگارنده بر این باور است که اتفاقا بحث بومی گزینی یک بحث احساسی و فاقد کاربرد عملی است و با در نظر نگرفتن انگیزه شغلی افراد باعث محروم شدن کشور و استانها از خدمات متخصصان و کارشناسان میشود و با محدود کردن جابهجایی افراد در بازار کار باعث کاهش کارآیی نیروی کار و انگیزه رقابت ميگردد.
دو استان «الف» و «ب» را در نظر بگیرید. استان «الف» از زیرساختهای اقتصادی بیشتری برخوردار است و استان «ب» از بسیاری امکانات محروم است. استان «الف» دارای ممتازترین دانشگاههای کشور است و دانشجویان آن به منابع و امکانات بیشتری دسترسی دارند. در نتیجه در دوره تحصیل دانش بیشتری ميآموزند و با مهارتهای بیشتری آشنا ميشوند. استان «ب » دانشگاههای مناسبی دارد، ولی نه به ممتازی دانشگاههای استان الف.
اگر رقابت برای ورود به دانشگاهها سراسری باشد، ممتازترین دانشآموزان هر دو استان به دانشگاههای استان الف راه ميیابند و با بهرهبرداری از امکانات به متخصصین ممتازی تبدیل ميشوند. اگر بازار کار رقابتی باشد، استان ب برای جذب ایشان باید امکانات مناسبی را فراهم کند تا بتواند ایشان را جذب کند.از سوی دیگر فارغالتحصیلان دانشگاههای استان ب ميدانند که باید با فارغالتحصیلان دانشگاههای استان الف رقابت کنند در نتیجه در دوره تحصیل ميکوشند تا بهتر مطالعه کنند و از این طریق مهارتهای بیشتری کسب ميکنند. (مثال این امر مهارتهای عملی بیشتر فارغالتحصیلان دانشگاه آزاد از برخی دانشگاههای دولتی است) در بازار کار برخی مشاغل استان الف به ایشان ميرسد و برخی مشاغل استان ب به دانش آموختگان استان الف. به این ترتیب با ایجاد انگیزه برای برخورداری از شرایط کاری بهتر افراد تشویق به رقابت در تحصیل و کار ميشوند.
حال اگر استان ب محدود به دانش آموختگان دانشگاههایش باشد و دانشگاههایش مجبور به انتخاب از اهالی استان و استان الف برخوردار از فارغالتحصیلان بهترین دانشگاههای کشور باشد که در اختیار اهالیش هستند، در روند توسعه سرمایه انسانی استان ب هرگز به کیفیت سرمایه انسانی استان الف نخواهد بود و فاصله استان ب و استان الف افزایش ميیابد. نیروی کار در استان ب که ميداند تهدیدی از جانب فارغالتحصیلان دانشگاههای بهتر متوجه او نیست و شغل او به هر حال تضمین شده است. چنین نیروی کاری انگیزهای برای افزایش مهارتها و تواناییهایش ندارد. استان ب به این ترتیب محکوم ميشود تا یک استان محروم بماند. برای آنکه استانهای کشور از خدمات متخصصین برخوردار باشند رقابتی کردن بازار کار لازم است نه بومی گزینی. این امر مستلزم اصل قرار دادن شایسته سالاری، شفاف کردن فرآیند استخدام نیرو، اصلاح قانون کار و گسترش بخش خصوصی است. گسترش شایسته سالاری و رقابتی شدن بازار کار باعث ميشود تا سازمانها، نهادها، و صنایع هر استان بتوانند در استخدام نیروی کار با یکدیگر رقابت کنند و به واسطه رقابت بین کارفرمایان و جویندگان و اصل بودن شایستگی هم کیفیت نیروی کار و هم شرایط استخدامی بهبود ميیابند. طرحهایی مانند بومی گزینی سودی باعث خدمات بیشتر در استانها نميشوند، بلکه باعث کاهش کیفیت خدمات موجود ميگردند.
|
شاخص
دنيای اقتصاد
