بازار مسكن و نااطمینانی

پویا جبل عاملی
هفته گذشته وزیر مسكن به مجلس رفت تا در مورد افزایش قیمت مسكن و تمهیدات دولت در اين مورد با نمایندگان سخن گوید و رییس مجلس صاف و پوست كنده به دنبال آبی بود تا بر این آتش ریخته شود.

اما پرسش اصلی مطرح نشد كه آیا واقعا آنچه اتفاق افتاده، در حوزه فعالیت وزیر مسكن بوده‌است یا كسان دیگر مقصرند؟
البته اگر وزارت مسكن نیز مقصر باشد، دقیقا در آنجایی مقصر است كه همگان می‌انگارند فعالیت آن صحیح بوده است و آن طرح‌ریزی براي پرداخت تسهیلات ارزان بانكی است. به عبارت بهتر، چنين طرح‌هايي باعث بر هم زدن نظام بازار شده و بازار چون یك موجود زنده به این وضعیت واكنش نشان داده و منحنی عرضه در جایی قرار مي‌گیرد كه پاسخگوي تقاضا نيست. این سخن ابدا بدین معنی نیست كه هر كس نمی‌تواند خانه‌دار شود تا ابد اجاره‌نشین باشد. اتفاقا این گزاره بر این امر تاكید دارد كه فردی كه قادر نیست در شرایط فعلی خانه‌دار شود، تنها حالا است كه نمی‌تواند خانه‌دار شود و وقتی مداخله‌ای در بازار صورت نگیرد، وی مي‌تواند با طرح‌ریزی خط بودجه، خود را در جایی قرار دهد كه توانایی خرید خانه را در آينده داشته باشد. اما با وجود این مداخلات وزارت مسكن عملا هیچ فرد غیر بازاری نمی‌تواند در مورد آینده طرح‌ریزی كند، زیرا قیمت كه عامل كلیدی در خط بودجه اوست، هر روز دچار بحران شده و وی نمی‌تواند با عامل درآمدی خود بر آن فائق شود.
توجه كنید كه اگر وام‌های مسكن نه از سوی دولت كه توسط بازار به متقاضیان داده شود، با هماهنگی كه میان بازارها وجود دارد عملا این مشكل پیش نخواهد آمد. معضل دقیقا زمانی رخ مي‌دهد كه یك دست خارج از قواعد بازاری بخواهد شروع به وام دهی كند. به عبارت بهتر وامی كه از بازار به دست مي‌آید، تضمین‌كننده این مساله است كه فرد توانایی گرفتن وام را دارد (زیرا وی حاضر به پرداخت نرخ بهره بازاری است). بنابراین آنچه به‌دست آورده با درآمد وی از یك جنس است و مالكیت آن برای وی تضمین است و حالا از نظر بازار او توانایی خرید خانه را دارد و عملا بازار واكنش منفی نشان نمی‌دهد. اما وقتی دولت به عده زیادی كمك مي‌كند، بازار آگاهی دارد كه پول در دست متقاضی عملا از قدرت مالكیت او حاصل نشده و از گشاده‌دستی دولت بدو رسیده است. اینجاست كه واكنش صورت مي‌پذیرد.اگر پرسیده شود كه بازار از كجا فرق این دو را مي‌فهمد، پاسخ آن است كه با نشانه‌ها. نشانه‌هایی كه ما شايد نتوانیم آنها را درك كنیم اما یكی از آنها این است كه در گشاده‌دستی، سیلی از متقاضیان مسكن سر بر مي‌آورند و با افزایش تقاضا قیمت افزایش مي‌یابد اما با وام بازاری سیلی وجود نخواهد داشت كه یكباره بر قیمت اثر گذارد.در عين‌حال، وضعيت ركود و نااطميناني از سياست‌هاي آينده اقتصادي در بازار را نيز نبايد فراموش كرد. در هنگام نااطمینانی، تنها بازاری كه مي‌تواند برای سرمایه‌گذار،
اطمینان بخش باشد بازار مسكن است. عامل اقتصادی مي‌انگارد وضعیت هرچه شود مسكن حداقل ارزش زمین خود را دارد. این بازاری است كه در آن كالای تولیدی دچار ریسك نیست، پس كجا بهتر از این بازار برای پناه نقدینگی افسار گسیخته در این شرایط نامطمئن.توجه كنید كه اگر اطمینانی از سياست‌هاي اقتصادي وجود داشته باشد، آن وقت نقدینگی مي‌تواند سر از بازار سهام درآورد و باعث افزایش قیمت‌های سهام و شاخص كل شود و آن‌وقت همه به جای تذكر فعلی، برای دولت هورا مي‌كشیدند. این است تفاوت دو بازاری كه سرمایه‌گذاران بدان‌ها توجه دارند. در یكی افزایش قیمت نشانه منفی است و در دیگری نشانه مثبت و قابل تقدیر.در هر رو در انتظار هورا كشیدن برای دولت هستیم. عبور از وضعیت فعلی تنها با تغییر گفتمان دولت در اقتصاد و غيراقتصاد محقق خواهد شد. امری كه مردم، احزاب، مجلس و دلسوزان این مملكت از دولت انتظار دارند.

   نسخه چاپي      |        بازگشت    |     ارسال خبر به دوستان

وضعیت بازدید از سایت

  کل مراجعین   : 104254136 نفر
  مراجعین امروز  : 162095 نفر