ايستگاه
چتري براي پرواز نساجي ايران

نگين بهكام
چند سالي است از در هر مغازه‌اي تو مي‌روي، به هر جنسي دست مي‌زني، بايد با برچسب «Made in china» روبه‌رو شوي. مثل آنچه اتفاق مي‌افتد و تو قبلا در خواب ديده‌اي و توقعش را داري. البته اين موضوع تنها مختص بازار ايران يا كشورهاي آسيايي نيست، بلكه حتي بازار كشورهاي اروپايي هم از دام اين برچسب مصون نمانده‌اند.

اما مهم‌تر، حك شدن همين برچسب بر توليدات برندهاي معتبر اروپايي و آمريكايي است كه به ويژه در مورد پوشاك نمود بيشتر و ملموس‌تري داشته و دارد. به طور خاص در مورد پوشاك، به تدريج با موفقيت چين در توليد پوشاك تحت برند، كشورهاي آسيايي ديگري مانند هند، ويتنام، بنگلادش و غيره نيز قدم در راه رفته چيني‌ها گذاشتند تا با استفاده از اعتبار جهاني يك برند صنعت نساجي خود را متحول كنند.
تا جايي كه هم‌اكنون برند‌هاي معتبر جهاني در عرصه پوشاك مانند نايك، لي‌وايز، آديداس، زارا و بسياري ديگر به راه‌اندازي كارخانه در كشورهاي آسيايي روي آورده‌اند.
در عين حال، براي ما ايراني‌ها هم آن طور كه در صنايعي مانند خودروسازي نشان داده، توليد تحت برند، يك راه نجات بوده است. نمونه‌هاي موفق بسياري در صنايع ايراني از به كار گرفتن اين روش ديده مي‌شود. صنعت نوشابه‌سازي ايران كه تا همين چند سال پيش با مشكلات فرمول مواجه بود و نوشابه‌ها به درد بد طعمي دچار بودند، با توليد تحت برندهاي معتبر تحولي اساسي را تجربه كرد.
راهي براي نوسازي تجهيزات نساجان
نسخه اجرا نشده استراتژي توسعه صنعتي يكي از راهكارهاي اساسي كه براي شتاب بخشيدن به رشد صنعتي ايران ارائه مي‌داد توليد تحت برند‌هاي معتبر خارجي بود. البته پس از تكيه زدن عليرضا طهماسبي بر كرسي وزارت صنايع و تدوين نسخه جديد استراتژي توسعه صنعتي، به دليل اعتقاد وي به برندسازي، ديگر به موضوع توليد تحت برند چندان اهميتي داده نشد.
اگرچه در برخي صنايع چنين رويه‌اي پيش گرفته شده و با نتيجه‌اي موفقيت‌آميز هم همراه بوده اما در صنعت نساجي چندان به اين تاكتيك توجه نشده است.در حالي كه سال‌ها است بحث فرو رفتن صنعت نساجي ايران در مرداب مشكلاتش دايما مطرح مي‌شود، اما تلاش چنداني براي برون رفت از وضعيت اسفبار اين صنعت نشده است.
از عمده‌ترين مشكلات نساجان ايراني فرسودگي تجهيزات و ماشين‌آلاتشان است كه به دليل كمبود نقدينگي از عهده نوسازي آن بر نمي‌آيند.وامي هم كه چند سال پيش دولت از حساب ذخيره ارزي به منظور نوسازي تجهيزات نساجان اختصاص داد، به دليل رشد قيمت يورو، نه تنها نتوانست مشكلي را حل كند، بلكه هم‌اكنون نيمي از آن دست نخورده مانده و بازپرداخت نيم ديگري هم كه به چندين كارخانه نساجي اختصاص داده شده، مشكلي مضاعف بر مشكلات قبلي نساجان شده است.
در چنين شرايطي چرا نبايد از موقعيت حضور برندهاي معتبر خارجي در ايران بهره بگيريم؟چنين راهكاري علاوه بر اين كه موضوع تجهيزات مدرن را حل مي‌كند، به انتقال تكنولوژي نيز مي‌انجامد و مي‌تواند غبار سال‌ها ركود را از تن نساجي ايراني بزدايد.بازارمان را گشاده دستانه و بي‌برنامه در اختيار ديگران قرار ندهيم، از موقعيت‌هاي موجود استفاده كنيم.

   نسخه چاپي      |        بازگشت    |     ارسال خبر به دوستان

وضعیت بازدید از سایت

  کل مراجعین   : 104248101 نفر
  مراجعین امروز  : 156237 نفر